mansour13

گردنبندي از جنس زيبايي .....

منصور حسين آبادي — Sat, 18 Feb 2012 15:44:00 GMT

به خاطر داشته باشيم که :
عمر کوتاه است رسيدن به خواسته هايمان را طولاني نکنيم.
راه ما هموار است آن را پيچيده نکنيم .
نگهداشتن دوستان خوب گرانبها است به سادگي از دست ندهيم .
سخن گفتن سهل است گوش کردن را تمرين کنيم.

زندگي از آن کسي نيست که از زندگي مي ترسد،بلکه از آن کسي ست که به آن عشق ميورزد.
و براي عشق خود ،خطر نيز ميکند. بنابراين،کسي که به
زندگي عشق مي ورزد،مشتاق آن است که گردنبندي از جنس زيبايي برگردن معشوق
بياويزد و بدين سان زندگي زيباتر و سرشارتربه تماشا بنشيند و به تماشا
بگذارد. خداوند را تنها در بزم زندگي ميتوان ملاقات کرد.

اقيانوس

منصور حسين آبادي — Sat, 17 Dec 2011 23:46:00 GMT

اقيانوس

ملامتم نکن

وقتي دريا را نشانم مي دهي

هرچند براي يک لحظه

يک نگاه،

در پي ِ قطره ها دويدن

ديگر،

سرگرمم نمي کند. . .

- - -

و او که شاهد زندگي ماست...

منصور حسين آبادي — Sat, 17 Dec 2011 23:35:00 GMT

يک روز زنگ تمام ساعت هاي دنيا با هم

به صدا در خواهند آمد و

آدم ها بيدار مي شوند

حتي آدم هايي که چشم هايشان باز است

حتي آن ها که دارند راه مي روند

حتي آن ها که سال هاست ديگر نفس نمي کشند

همه بيدار مي شوند و

اين عقربه هاي خسته

سرانجام مي ايستند

جهان در بي زماني و خواب ثانيه ها آغاز خواهد شد

گوش کن،

من به همين وعده زنده ام

نفس مي کشم

اين لبخند ها

اين اشک هايم را از سر مي گذرانم

تا در آغاز جهان

به تو برسم

تا مرا با خود ببري

برويم

سپيد جامه

رها.

و او که شاهد زندگي ماست...

حرف دل ...

منصور حسين آبادي — Fri, 09 Dec 2011 20:31:00 GMT

چقدر از تو دور ماندم ، چقدر از خود دور ماندم . کلامم را با چشم دل بخوان که ببيني آن را با آب زلالي از جنس اشک نوشته ام . آن را بخوان که حديثي از فراق تو ست. آن را بخوان وبدان که از خود توان نوشتن نداشتم . يادم است که ميگفتي بايد به آنجايي که لايق آنيم ، يعني بهشت برين دست يابيم . اما ميداني که بي تو يافتن مسير بهشت چقدر دشوار است . آخر نشان آن را از که بپرسم که خود ره گم کرده نباشد و از که بپرسم در حالي که هيچ راه شناسي نمي يابم ودر اين سراي بي کسي تنها خود را ميبينم بي تو و تنها و نمي دانم بعد از تو چه کسي با لبخندش مرا به سوي خدا خواهد خواند و چه کسي با نگاهش قلبم را آرام خواهد کرد که مهدي (عج) مي آيد . ديگر چه کسي عصا زنان راه نماز را نشانم خواهد داد . ديگر چه کسي با قطرات اشکش بذر حب مولا را در دلم خواهد کاشت . کاش بودي ودستم را مي گرفتي يا شايد اي کاش من بودم در آن مسيري که تو در آن قدم بر مي داشتي . ولي افسوس که آن راه را گم کرده ام ، همان راهي که تونشانم دادي ، راه بهشت را مي گويم ، همان بهشت گم شده . يادت هست آن روزي را که رفتي ، من در کجاي اين مسير بودم ، حال آرزو دارم همان جا مانده بودم تا لااقل راه را گم نکرده بودم . اما ميدانم که نمي توان در يک جا ماند وبايد رفت واز اين روست که به اميد خدا به خود جرئت حرکت دادم و مي دانم آن را به مدد تو خواهم يافت .

خدا گفت: در ملکوت من هميشه جايي براي تو هست ، بيا !

منصور حسين آبادي — Fri, 01 May 2009 18:35:00 GMT

خدا گفت: در ملکوت من هميشه جايي براي تو هست ، بيا !
گنجشک کنج آشيانه اش نشسته بود.

خدا گفت: چيزي بگو !

گنجشک گفت: خسته ام.

خدا گفت: از چه ؟

گنجشک گفت: تنهايي، بي همدمي. کسي تا به خاطرش بپري، بخواني، او را داشته باشي.

خدا گفت: مگر مرا نداري ؟

گنجشک گفت: گاهي چنان دور مي شوي که بال هاي کوچکم به تو نمي رسند .

خدا گفت: آيا هرگز به ملکوتم نيامدي ؟

گنجشک سکوت کرد. بغض به ديواره هاي نازک گلويش فشار آورده بود.

خدا گفت: آيا هميشه در قلبت نبوده ام ؟! چنان از غير پُرش کردي که جايي برايم نمانده.

چنان کوچک که ديگر توان پذيرشم را نداري . هرگز تنهايت گذاشتم ؟

گنجشک سر به زير انداخت . دانه هاي اشک ، چشم هاي کوچکش را پر کرده بود .

خدا گفت : اما در ملکوت من هميشه جايي براي تو هست ، بيا !

گنجشک سر بلند کرد . دشت هاي آن سو تا بي نهايت سبز بود .

گنجشک به سمت بي نهايت پر گشود